Menu

logo

Montevideo, vidimo se!

Piše: Dejan Dabić
Režija: Dragan Bjelogrlić
Uloge: Miloš Biković, Petar Strugar, Arman Asante, Viktor Savić, Elena Martinez, Branko Đurić, Predrag Vasić, Nebojša Ilić, Vojin Ćetković, Nikola Đuričko, Vlastimir Đuza Stojiljković, Dragan Nikolić

montevideo-vidimo-seNakon velikog uspeha prvog dela filma „Montevideo, Bog te video!" (2010), koji je potvrđen enormnom bioskopskom gledanošću − čak i godišnjom nagradom domaćih kritičara Fipresci Srbija! (i sam Dragan Bjelogrlić bio je prijatno iznenađen ovom nagradom, što je i rekao na dodeli) i visokim rejtinzima prve i druge sezone TV serije − u bioskopima se posle nešto više od tri godine pojavio i nastavak filma, a u međuvremenu i treća sezona TV serije − „Montevideo, vidimo se!".

U drugom delu „Montevidea", Tirke, Moša, Milutinac i ostali stižu u Urugvaj na prvi fudbalski mundijal, nakon napornog višenedeljnog putovanja. Filmska dramaturgija „Montevidea 2" prilično se razlikuje od televizijske, ali je težište na učešću naše reprezentacije na Svetskom prvenstvu u fudbalu 1930. godine i na njihovom suočavanju sa svetom, kako rezultatski − na „zelenom tepihu", tako i civilizacijski. Čini se da je scenaristički tim: Ranko Božić, Dimitrije Vojnov i sam, Dragan Bjelogrlić, namerno insistirao na nekoj vrsti identifikacije Srbije onoga vremena (odnosno, reprezentacije Kraljevine Jugoslavije u kojoj su igrali samo srpski igrači) i Srbije danas − u raljama svetske politike i geostrateških interesa globalnih moćnika (našoj reprezentaciji čine se razne nepravde – od trenutka dolaska na prvenstvo, pa sve do jednog od odlučujućih momenata koji se prepričavaju kao fudbalske legende − o lokalnom policajcu koji je iz auta vratio loptu u igru), metaforično prelamajući ove odnose preko čelnika FIFA, fudbalskih menadžera i drugih mešetara (scenaristički postupak koji oni koriste poznat je npr. iz istorijskih romana kada pisci žele da nam približe dva vremena na taj način da nam se čini da su likovi u epohi, u stvari, naši savremenici).

Filmska priča ima više rukavaca koji upućuju na određene ličnosti – jedan od njih vodi ka beskrupuloznom fudbalskom menadžeru kojeg igra Arman Asante, drugi vodi ka lepoj Dolores (osvežavajuća pojava španske glumice Elene Martinez) sa kojom Tirke ima romansu i treći – i po nam najuspešniji deo – odnosi se na prijateljstvo malog Stanoja i hrvatskog emigranta Paka (odlični Branko Đurić-Đura). Zanimljiva je i posveta učinjena na kraju filma, najstarijem filmskom glumcu u našoj zemlji – Đuzi Stojiljkoviću koji tumači odraslog Stanoja; naravno, na neki način, posvetu je učinio i reditelj Bjelogrlić sebi kao glumcu, ali je činjenica i to da je uz tretman epohe – koji je delimično preuzet iz prvog dela – rad sa glumcima bio ključni za uspeh oba filmska „Montevidea" (u prvom delu, presudan je bio kasting i kvalitetan rad sa debitantima, a u drugom delu daleko ozbiljniji poduhvat komunikacije i saradnje sa mešovitom srpsko-španskom glumačkom ekipom koju je predvodila američka i svetska filmska zvezda Arman Asante).

Stilski, film se kreće linijom koja je veoma popularna kod nas i u regionu, gde se dramski naizmenično smenjuju elemente komedije, ali ima i romanse, i akcije, praktično od svega pomalo i za ukus prosečnog bioskopskog gledaoca. Montažno, „Montevideo 2" se drži na strategiji koju je postavio pokojni Marko Glušac u prvoj ruci montaže prvog dela, naravno, u saradnji sa Bjelogrlićem, ali mu nedostaje malo više autorstva; u prvom delu, dramaturška linija vezana za podžanr filma nostalgije bila je ključna za autorski uspeh „Montevidea" (taj deo nedostaje u filmu „Montevideo, vidimo se!"), što je uz određena stilska preterivanja (u sceni Tirketovog oslobađanja koje deluje parodijski) i glavni nedostatak drugog dela.

„Montevideo, vidimo se!" je lepo skrojen repertoarski film, precizne glumačke igre, sa mladim filmskim zvezdama zbog kojih jedan deo publike i ide u bioskop. To je uz širenje pozitivne energije kod gledalaca, tokom i nakon projekcije – i glavni adut ovog filma, uveliko potvrđen u bioskopskim salama Srbije i regiona. Ono što bi se u jednom širem kontekstu od filmskog moglo zaključiti, a što nam „Montevideo" dodatno poručuje, jeste i to da bi trebalo da se više uzdamo u sebe, a manje u druge, što ovaj film čini društveno značajnijim od njegovog konačnog estetskog dometa (samo, da li je to shvatila i naša elita ili je odlazak u bioskop iskoristila samo da bi se dobro zabavila?).

Add comment


Security code
Refresh